Południowe Indie obejmują stany położone na samym południu Indii: Tamilnadu i Andra Pradesh – położone na wschodnim wybrzeżu nad Zatoką Bengalską; oraz stany Kerala i Karnataka – położone na zachodnim wybrzeżu na Morzem Arabskim. Cały ten obszar posługuje się językami należącymi do rodziny języków drawidyjskich, które nie należą do rodziny języków indoeuropejskich i dlatego bardzo się różnią od języków północnych Indii. Mimo że każdy z tych czterech południowoindyjskich stanów ma swój odrębny język, posługujący się także odrębnymi alfabetami, to wspólnie tworzą jeden obszar kulturowy, zwany niekiedy ’tamilaka’; łączy ich wspólna historia, gdyż dawne granice między ich królestwami nie różniły się od obecnych granic między stanami. Najbogatszą i najstarszą literaturę rozwijano na tym obszarze w języku tamilskim, który od co najmniej III w. p.n.e. w zwarciu i wzajemnych wpływach z sanskrytem, ale też równorzędnie, tworzył tu wysoką kulturę. Bogata jest też literatura i twórczość w językach pozostałych stanów: języku kannada w Karnatacie, malajalam w Kerali oraz telugu w Andra Pradesh i niedawno wyodrębnionym ze stanu Andhra Pradesh stanie Telangana.
Południowe Indie charakteryzują się zarówno wysoko rozwiniętą kulturą, jak i bogatą przyrodą, a także przyjemnym, tropikalnym klimatem przez cały rok. Tutaj nie ma zimy, ale warto zaznaczyć, że najwyższe po Himalajach góry leżą w Kerali (najwyższy szczyt Anamudi, 'Głowa Słonia’, wznosi się na wysokość aż 2695 m. n.p.m. i w okolicy tej góry zimą temperatura spadała nawet poniżej zera (miejscowość Muner). Kerala ma także największe po Amazonii skupiska lasów tropikalnych. Różnorodność klimatu i biosfery jest tu jedna z najbogatszych na świecie, a aby tak pozostało,, wiele jest obszarów chronionych. Kerala słynie też z ajurwedy, uzdrowisk, pięknych plaż, lagun i rozlewisk śródlądowych z wielkimi jeziorami. Po jeziorach, rozlewiskach, na rzekach i kanałach można pływać łodziami, statkami; można też zamieszkać na łodzi mieszkalnej. Podobny klimat, acz mniej zielony, mają pozostałe stany. Wszędzie powszechne są kokosy, a także setki lokalnych odmian ryżu (w samej Kerali jest między 200 a 300 odmian).
Południowe Indie pielęgnują także różne tradycje artystyczne i sceniczne. Keralski teatr sanskrycki kudijattam, połączony z tańcem w charakterystycznych strojach został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO jak Arcydzieło ustnego i niematerialnego dziedzictwa ludzkości. Podobnym arcydziełem jest forma teatralna kathakali i teyyam, a także klasyczny, klasyczne tanice Kerali, mohinyattam i nangiyar kuttu, tańczone wyłącznie przez kobiety. Co ciekawe, dawniej wszystkimi wydarzeniami artystycznymi w świątyniach keralskich zarządzały kobiety – do czasu wyłączenia kobiet z tej roli przez Brytyjczyków pod karą zniesławienia. Ale do tej pory w Kerali kobieta ma bardzo wysoką pozycję. Z kolei z Tamilnadu wywodzi się Bharat Natyam, najważniejsza forma tańca w całych Indiach. Z Karnataki z kolei wywodzi się najwyższa klasyczna forma muzyczna w Indiach – zwana powszechnie ’muzyką karnatycką’ (poprawniej byłoby określić ją jako 'karnatacką’). To tylko przykłady – całe południowe Indie wykształciły najwyższą kulturę w wielu dziedzinach i odgrywają ważną rolę ogólnoświatowej, kulturze, sztuce i nauce.
Wielkim osiągnięciem są także ogromne kompleksy świątynne, w charakterystycznym piramidowym stylu zwanym ’drawida’. Odróżnia się on bardzo od stylu 'nagara’ północnych Indii, z którym w innych obszarach – w środkowych Indiach i w Karnatace tworzy styl synkretyczny zwany wesara. Szczególnie ważny jest obszar Tiruvannamalai (świątynia Arunaczaleśwara), Kanchipuram, Mahabalipuram, Czidambaram, Rameshwaram, Srirangam, Madurai, Tandźawur, Kumbakonam i wiele innych. Tandźawur jest ważnym centrum dynastii Czolów, z zaawansowaną tradycją sztuki, w tym rzeźby i muzyki – tutaj potężna świątynia Bryhadiśwar z kamiennym zwieńczeniem kopuły na wysokości 66 m., ważącym 80 ton) zbudowana została zgodnie z instrukcjami Siddhara Bogara, siwaickiego jogina). Inne świątynie również odzwiercielały mistykę siwaickich siddharów i wisznuickich alwarów, którymi patronowali najpotężniejsi władcy dynastii Pandjów (od III w. p.,n.e. do ok. XVI w. n.e., południowe Tamilnadu), Czolów (od ok. III w. p.n.e. do XIII w. n.e.), Pallawów (od III w. n.e. do ok. IX wieku, północne Tamilnadu) i Najaków (od XVI w. do ok. XVIII w.) i innych mecenasów sztuki. Świątynie te kryją w swej architekturze i układzie duchową symbolikę i mądrość, o potędze i ciągłości kultury – tak duchowej, jak i cywilizacyjnej, Dodać trzeba, że właśnie stąd szły wpływy indyjskie na Indochiny, Birmę, Sri Lankę, a nawet Bliskim Wschodem i Europą.
Kontakt południowych Indii z Europą sięga starożytności. Zgodnie z poetyckim utworem pt. ’Thoma-parvam’, napisanym w 1601 roku w języku malajalam, do osiadłej na wybrzeżu Malabarskim gminy żydowskiej w roku 50 n.p. przybył św. Tomasz Apostoł i nawrócił 40 mieszkających tu Żydów, Żydzi mieszkali tu od czasów p.n.e., a potomkowie konwertytów od św. Tomasza przetrwali do czasów współczesnych. W Chennai można odwiedzić Bazylika św. Tomasza z jego grobem i relikwiami – znane jako cel pielgrzymek ponoć od VI w. n.e. Jest to jeden z wielu interesujących przykładów tolerancji religijnej i wielokulturowości Indii.
Warto tu przyjechać nie tylko aby zetknąć się z naturą, kulturą, sztuką, religią i historią, ale także dlatego, że tutaj można znaleźć najlepsze na świecie uzdrowiska ajurwedyczne. Do Kerali i Karnataki przyjeżdżają ludzie z całego świata aby zregenerować się i wyleczyć różne dolegliwości i choroby. Kwitnie turystyka medyczna i zdrowotna.
Na zdjęciu: tańce w świątyni w Chidambaram.